یک روز سر کلاس همین میرزا قلمدون بود که استاد گفت کی ماشین حساب داره!!!

منم که توی کیفم همیشه از شیر مرغ تا جون آدم میزاد یافت میشه دستمو با غرور بلند کردم.

این ماشین حسابه مال آقامون بود، یک ماشین حساب پیچیده مهندسی که کار کردن باهاش فوت و فن خاصی داشت.

استاد ماشین حساب و گرفت و اومد حساب کنه - خداییش نمی دونم کی تا حالا سر کلاس برنامه نوشته شده روی تابلو رو با ماشین حساب تست می کنه!!! -

باید عدد منفی وارد می کرد، گفت: "پس منفی این ماشین حساب کجاست؟" منم ماشین حسابو از دستش گرفتم که نشونش بدم که صدایی از ته کلاس بلند شد که: استاد حتما ماشین حسابش نفتیه!!

استاد هم عصبانی شد و اون فلک زده رو از کلاس بیرون کرد و گفت برو درستو حذف کن

همون اول ترمی زهرِ چشمی از بچه ها گرفت که همه تا آخر ترم لام تا کام نغشون در نیمود.

جلسه بعد اون بینوا اومد سر کلاس، اما استاد تا چشمش بهش افتاد داد زد: " مگه نگفتم درسو حذف کن!!"

ما هم که بدجوری توی این کلاس اکتیو بودیم، گفتیم درست نیست همکلاسیمون به خاطر یک ماشین حساب ما از کلاس اخراج شه، خلاصه کلی رفتیم با استاد حرف زدیم تا قبول کرد که اونم سر کلاس بیاد

اما آخر ترم حسابی حسابشو رسید و انداختش..... نمره دادن این استادم ماشین حسابی . دهم دهم حتی صدم صدم نمره می داد

خلاصه این شد که آقامون یکی از دوستامونو برده بود به جای ما برای ثبت نام کردن و قسمت این شد که ما هم بشیم از دانشجویان بیابون آباد و نیمچه مهندس کامپیوتر
کلاسا شروع شده بود که از سفر برگشتیم (سالی که نکوست از بهارش هویداست!!!) رفتیم دانشگاهو دنبال کلاس برنامه نویسی یک بگرد . هرچی تابلوها رو نگاه کردیم خبری نبود که نبود
رفتیم توی دفتر ساختمونی که خداییش با مدرسه هیچ فرقی نداشت
یک آقای نیمه جوونی نشسته بود ما هم که نمی دونستیم استاد اون کلاسی که دنبالش می گردیم آقاست یا ...به اون بنده خدا رو کردیمو گفتیم کلاس مهندس میرزا قلمدون کجا است اونم پرسید چه درسی داری گفتیم برنامه سازی و گفت برو فلان کلاس تا بیام
اون روز توی کلاس، میرزا قلمدون کلی مارو تحویل گرفت بعدها فهمیدیم به خاطر این بوده که اول اسمش مهندسو آوردیم!!!!!!!
اما بعدها ماجرایی داشتیم با هم که بماند

توي اين وبلاگ سعي مي كنم از خاطرات زماني بنويسم كه كلاهمون رو باد برد دانشگاه بيابون آباد و ما هركاري كرديم مسيرشومنحرف كنيم نشد!
زماني كه يه بچه دبيرستاني بوديم با بروبچ ميشستيم و دانشجوهاي بيابون آباد رو مسخره مي كرديم غافل از اينكه يه روزي قراره كدخداي ده اونجا پاي مدركمون رو انگشت بزنه و بگه آقا توهم به جمع بيكاران اين دانشگاه پيوستي!
آره باباجون يادش به خير اون روزي كه نه نه مون فكر كرد ما قراره آي مندسي بشيم و به كامپيوتراي اين مرزو بوم خدمات ارائه كنيم غافل از اينكه باباجون مهندس چي! كشكه چي؟ تازه يه ترم ديگه هم كه هفصد هشصد تومن ناقابل بريزيم تو شماره حساب پر خير و بركت بيابون آباد بعدشم كلي بدوييم دنبال تحويل پروژه و اين حرفا، تازه پاي تصديقمون مينويسن كارشناس ناپيوسته علمي كاربردي نرم افزار! آخه ما رو با مهندسا چه كار!